| تبليغات | X |
 |
 |
|
| شاعرانه های ... |
|
خدا امشب نزدیک ِ ماهه... « رَبّ ِ السَّموات ِ وَالا َرض ِ وَ ما بَینَهُما َ الرَّحمن ِ لا یَملِکوُنَ مِنهُ خِطاباً » به نام خوب ِ مطلق سلام این روزها دیگر تعداد موهای سفیدم رانمی دانم گاهی برای یادبود لحظه ای کوچک یک روز کامل جشن می گیرم گاهی صدبار در یک روز می میرم... تسلیت بزررگی به بزرگی خدمت ِ قیصر امین پور به ادبیات ، برای دوستدارانش که البته همه ی اهالی ادبیات دوستش داشتند و خواهند داشت! * میدانم باز هم دیر آمدم . به وبلاگ خیلی از دوستان نتوانستم سر بزنم ، و...و... اما... اما : حالا هستم ، و این خوب است.(!؟!) * نشریه ی «همین فردا بود» به خانه هایتان آمد.( با زحمت بسیارِ دوستان خوبم ) منتظر شماره های بعد به همراه ِ کلی صفت تفضیلی ِ مثبت باشید! شماره ی دوم انشاالله تا نیمه ی آذر ماه چاپ ، و توزیع خواهد شد. ...و شعر که همین جور بی خودی درد می کشد : صدای سرفه شدن در سکوت ِ کوتاهی صدای من به خودم هم نمی رسد گاهی چقدر خسته تر از بچه ی بدی هستم که باز گم شده در کوچه های گمراهی! و گیر می کنم از یک طناب پوسیده به شاخه های درختی که مانده در راهی... که من تفاوت ِ بین ِ دو تا پرنده شدم و از دو بال ِ سیاه و سفید کنده شدم بدون ِ قبر در آغوش لحظه ها مردن به دستهای زن ِ قهوه چی...«تکان خوردن!» که زور می زند این قصه «واقعیت» را که تلخ سر بکشم جای قهوه ، حسرت را
و ضبط صوت ِ قدیمی ، تنوع ِ غمها!
که دود / کرده مرا توی پاکت سیگار صدای سرفه شدن در هنوز ، در تکرار تنفری که فقط خنده آورم کرده غم ِ کبودتری در تنم ورم کرده تنم که گوشه ی یک اتفاق ِ کهنه فقط دوباره خیره شده به تصورات ِ غلط به جدول ِ کلمات ِِ همیشه بی حرفی و دلخوشم به کسی توی خانه ی برفی که خط خطی بکند ردپای خیسم را سکوتهای کشیده ، که می نویسم را * . . .
...و دلخوشم به خودم که فقط خودم باشم همان کسی که نبودم ، نمی شدم ، باشم!
در پناه او... * مونا زنده دل : دروغهای کثیفی که می نویسم را...
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 9 آبان1386ساعت 8:29 توسط زهره جعفرزاده |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
از غزل ... تا غزل ... با غزل ...
|
| نوشته های پیشین |
|
بهمن 1386 آبان 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 |
|
RSS
|